...اما بهار دلکش و عطر یاس،همواره در تهاجم پاییز است*سهم من از طلوع نگاه تو،دلتنگی غروب غم انگیز است
کم کم هوای خاطره ها٬سرد می شود
شهری پراز غبار و انسان بی پلاک
اما به زوج چشم تو ٬او فرد می شود
زخمی عمیق ٬کنج دلش بستری شده
هر شب دوباره عاشق آن درد می شود
می خواست پای سادگی خود٬بایستد
هر چند از جهان شما ٬طرد می شود
یک نیشخند تلخ ٬به روی لبش کشید
پایان هر چه عشق٬به او کرد می شود
امشب تمام کودکیش را ٬زمین گذاشت
آهسته می رود ٬و دگر مرد می شود
با ساز سرنوشت هماهنگ بوده ام
گاهی کلاس می شود انگار زندگی
من هم به درس آخر آن زنگ بوده ام
شعری نمی نویسم و حرفی نمی زنم
وقتی خودم به پای غزل سنگ بوده ام
وقتی که چشم های تو آهنگ گریه داشت
وقتی که زیر پنجه ی غم چنگ بوده ام
این شعر هم نشد تو بیا و خودت ببین
در هر غروب بی تو چه دلتنگ بوده ام
آری ببین به دوزخ خود دل سپرده ام
با های و هوی تلخ نفس های بی دلیل
آهنگ زنده می زند این جان مرده ام
می دانم این قفس نه ز فولاد و آهن است
زنجیرهای دنده و دندان شمرده ام
آسوده باش این که نخستین قمار نیست
این دست روی باختنم پا فشرده ام
من توبه کرده ام و دگر مست نیستم
هرچند جام صبر به یک جرعه خورده ام
اما دوباره قصه ی طوفان رنج خویش
بر ساحل نگاه تو از یاد برده ام
یک نفر غرق در سکوتش شد،دیگری چشم های خود را بست
بازهم یک غروب دلتنگ است،سایه ای محو گشت یا که شکست؟
در هیاهوی گنگ رهگذران،گم شدم بی حضور دستانت
حلقه هایی که در نگاهم بود،ناگهان با هجوم اشک گسست
تو همان رود پاک و زیبایی،که مسیرش عبور مهتاب است
پس چرا مانده ام هنوز اینجا،به تماشای کوچه ای بن بست؟
آه باز آمدی به دیدارم،یا همان خواب های شیرین است
که به رنگ زلال یک رویا،چون سرابی به چشم خیس نشست
بی وفا نیستی ولی یک شب،می روی تا طلوع یک رویا
بازهم از تو شعر می گویم،که بدانی کسی بیادت هست
شعر هم قافیه ی فاصله ها را فهمید
باغبان کاش درنگی به تماشا می کرد
آن زمانی که گلی از سبد عالم چید
و خدایی که خریدار همه خوبی هاست
به بهای غم یک عمر تو را زود خرید
نفس سرد ز اندوه دلم با خبر است
کاش یک جرعه ز عطرش به مشامم آرید
اشتباه است که تقدیر چنین پندارد
قلمی بر ورق خاطره های تو کشید
باز نام تو پدر،آیینه ی خوبی هاست
صبح از پنجره ی یاد تو خورشید دمید
در این زمان که کودک احساسم،در تنگنای فاصله میمیرد
در این حصار فاصله هایی که،می راندم به گوشه ی تنهایی
آسان دگر نمی گذرد ایام،سخت است بی تو صبر و شکیبایی
دیگر کدام صبر توان دارد،برگیرد این غبار جدایی را
مرغ اسیر در قفس صیاد،کی سر دهد سرود بهاری را
گفتم بهار و یاد نگاه تو،در دل چراغ خاطره روشن کرد
گویی دوباره این تن تبدارم،تن پوش عشق و معجزه بر تن کرد
عشقی لطیف رنگ همان اعجاز،در آن شبی که پنجره هم خندید
آن روزها که با تپش هر صبح،یاس از شمیم موی تو می رویید
اما بهار دلکش و عطر یاس،همواره در تهاجم پاییز است
سهم من از طلوع نگاه تو،دلتنگی غروب غم انگیز است
هرچند من غروب غم انگیزم،در دفترم نمانده سرودی شاد
هرگاه از خیال تو بگذشتم،این شعر را دوباره بخوان در یاد
اینجا کسی هنوز دلش تنگ است،با هر نفس برای تو میمیرد
آخر بگو چگونه بیاسایم،وقتی دلم برای تو می گیرد....
بیا دوباره بخندیم اشک ها کافیست
برای مرگ سکوتم کمی صدا کافیست
غم صدای تو با شعرهای ساده ی من
برای باور بودن شبی دعا کافیست
حریر سبز دعایی که بر تن سحر است
برای لمس حضور فرشته ها کافیست
حدیث دوری این چشم های بی تاب است
برای دل سخن از هجر و انتها کافیست
نسیم یاد تو عطر شبانه های من است
برای خلوت ما ذهن کوچه ها کافیست
تو چون لطافت مهتاب پاک و زیبایی
برای غربت ما بغض شانه ها کافیست
بخند وقت خداحافظی عروس غزل
برای راه تو فرش ستاره ها کافیست
ولی به دست که بسپارمت زمان وداع
کسی نوشت به شعرم،فقط خدا کافیست
بی بی حریم خلوت شب ها فدای تان
این جان نثار غربت بی انتهای تان
بال دلم شکسته در این خاکدان سرد
می خواستم که پر بکشم در هوای تان
محراب شهر ما که به تزویر فرش شد
مشتاق تر که سجده گذارم به پای تان
بی بی ببین به کاخ سخن از عدالت ست
اینان کجا و شوکت بی ادعای تان
یک آن به لطف بر دل و این کلبه بگذرید
تا چشم خویش فرش کنم زیر پای تان
بی بی ببخش گر سخن از عشق گفته ام
آخر سپردمش به دو دست دعای تان
شراره های دل عاشقی که تنها ماند تمام خاطره هایت که در دلم جا ماند
نسیم صبح بهاران که زندگی ساز است نوای مرغ مهاجر که غرق پرواز است
عروج قاصدکی با طلوع هر شادی برای مرغ گرفتار شوق آزادی
هجوم اشک به چشمان عاشقی بیدار و ناز چشم تو در صبح اولین دیدار
هزار وعده که بر دردهای جان دادم به شوق آنکه بیایی به جشن میلادم
اگرچه خوب و دل انگیز و شادمان هستند و دست مایه اشعار عاشقان هستند
تمام را ز وجودم دریغ می دارم اگر دمی ز خیال تو دست بردارم
یاد آن روزهای آغازین،دیرگاه شبی ز تابستان
تن تب دار خاک چون دل من،تلخ و غمناک تشنه ی باران
دست هایم کویر خاموشی،از لطافت در آن نشانه نبود
چشم هایم به انتظار خزان،بهر ماندن دگر بهانه نبود
تا که آن شب تو شهرزاد شدی،در دل قصه ای تو را دیدم
در میان هزار زخم وجود،باز هم کودکانه خندیدم
با نسیم خیال و عطر دعا،تو به باغ دلم جوانه زدی
با همان دست های پر مهرت،به شبم رنگ عاشقانه زدی
آه از آن روزهای شیرینی،که تو بر خلوتم نظر کردی
گرچه از جنس ماه بودی و نور،تا دل برکه ای سفر کردی
چشم های تو برق پاکی داشت،نفست عطر سبزه زاران بود
لحن زیبا و پرطراوت تو،زنگ آهنگ شاد باران بود
با صدای تو روح دربندم،بی درنگ از قفس رها می شد
صحن خاموش و خلوت قلبم،غرق در شادی و نوا می شد
عاقبت سرنوشت آوردم،تا همان جمعه ای که غمگین بود
بعد از آن سهم من ز بودن تو،انتظار و سکوت سنگین بود
بی اثر گفتم این سرابی بود،تا رها گردم از تلاطم غم
عشق تو در دلم چو دریا بود،باز دیدم که بی قرار توام
به حریم نگاه زیبایت،به همین عشق پاک مان سوگند
هیچ چیزی نمی کند شادم،گر نباشد به صورتت لبخند
گاه گاهی بیا به دیدارم،با همان نسبتی که گمنام است
در دلم تا همیشه نام تو هست،بهر شعرم همیشه الهام است
هيچ وقت فراموش نمي شي ، تو پيچ و تاب زندگيم
حال منو اگه بخواي ، خوبم اگرچه ميدوني
بدون تو مونده برام ، فقط يه قلب زندوني
راستي عزيز دل بگو، هنوز ميخندي شاد شاد
يا دل كوچيك تو هم ، شادي هاشو برده ز ياد
اگر نخندي دل من ، بازم مي گيره بهونه
سراغ شهر چشم هاتو، مي گيره ازمن شبونه
نيومدم قصه بگم ،از غم و دلواپسي ها
يا ازهمون بغض غريب ، كه مونده تو رنگ صدا
دلم مي گفت تولدت ، تولد خاطره هاست
تنها چراغ روشنم ، تو اين شب بي انتهاست
شب تولد تو ماه ،تا صبح به انتظار نشست
ازبرق لب هات گل سرخ ، بي اختيار لب هاشو بست
چشم ستاره تا سحر،انگاري چشمك نميزد
وقتي خدا قشنگترين ، رنگ روبه چشم هاي تو زد
چه عطر خوبي داشت هوا، با نفس رسيدنت
آبي دريا رنگ نداشت ، كنار قلب روشنت
منو ببخش چون ندارم ، حتي برات يه شاخه گل
نشد با دست هام بزنم ، رو اين همه فاصله پل
دست هاي من خاليه ، اما دل من پر از دعاست
دعاي من شادي توست ، اين آخه رسم عاشقاست
عبور کن ز کنارم بگو خیالی بود
تمام بودن ما قصه محالی بود
و پاک کن ز دلت چشم های خیسم را
بگو که همهمه یک شب شمالی بود
بگو که یکدل و یکرنگ و عاشقانه نبود
هزار رنگ دلش همچو نقش قالی بود
خیال کن که مرا کوچه هیچگاه ندید
بگو که رهگذری در همین حوالی بود
ز باغ خاطره بردار عطر بیداری
بگو که آه چه شبهای پر ملالی بود
بگو که زودتر از این گذار می بایست
اگر برای عبور از توام مجالی بود
ولی چگونه تو را از ترانه بردارم
که عطر بودن تو چشمه زلالی بود
سحر به خواب تو را دیدم و نگاهت را
کنار یاد تو قلبم ز غصه خالی بود
زیباترین, به نام تو آغاز می کنم
با بالهای عشق تو پرواز می کنم
چون بلبلان که نغمه نوروز سرکنند
در دل صدای خوب تو را ساز می کنم
صد عشوه کرد یاس ز جادوی نوبهار
من با نسیم یاد تو اعجاز می کنم
برگی گشوده است طبیعت ز روشنی
بس دفتر از صفای دلت باز می کنم
در معبد نگاه تو بر سجده مانده ام
اینگونه عشق خود به تو ابراز می کنم
از آن شبی که روی تو را دیده آسمان
دانست هر ستاره,چرا ناز می کنم
دوباره اشك به چشم بنفشه ها مانده
نگاه باغ به سوگ جوانه ها مانده
نسيم در قفس سوگ اين زمستان است
و بغض نور كه در جان بركه ها مانده
تمام پنجره ها غرق انتظاري تلخ
از اين سكوت كه در پيچ كوچه ها مانده
پرنده اي كه مرا جمعه اي كنار تو ديد
به ناله گفت بگو فصل نو كجا مانده
مرا ببخش اگر از تو شعر مي گويم
كه از طراوت روح تو رازها مانده
عزيز دل نگهت را ز ما دريغ مكن
بهار پشت نگاه تو باز جا مانده
سخن بگو كه فضا مملو از ترانه شود
ببين كه ياس ز عطرت چه بي صدا مانده
بهار مي رسد و دست هاي من خاليست
و شاعري كه به گرداب واژه ها مانده
هزار شعر سرودم نبود لايق تو
بيا كه چند خزاني به انتها مانده
